شیخ بهایی

روح های اندک و بی سرمایه اند که در بی دردی ، به ابتذال می کشند ...               عشقهای مزاجی اند که در وصال می میرند ...در پیری می پژمرند ، سراب ها زود پایان می گیرند .اما روح های بزرگ و سرمایه دار که گنجینه های بی شمار در خود پنهان دارند ، روح های نیرومند و توانا که خلاق اند و هنرمند ، روح هایی که امانتدار خدایند و همانند خدا و مسجود ملائک ... اینان در « نیل » ، در « وصال » ، در « کام » به رکود نمی افتند ، نمی پوسند ، عفونت نمی گیرند .احساس هایی که همچون طلایند ، از آرامش ، از ماندن زنگ نمی زنند  شیخ بهایی...